جایگاه کوچینگ در روانشناسی

 

 

  • شباهت روانشناسی کوچینگ با روانشناسی مثبت‌گرا
  • کوچینگ چه چیزی را برای روانشناسی به ارمغان آورده است؟
  • دیدگاه‌های کوچینگ در روانشناسی 
  • روانشناسی کوچینگ محور در عمل
  • ویدئوی وبینار جایگاه کوچینگ در روانشناسی
  • پادکست وبینار جایگاه کوچینگ در روانشناسی

کوچینگ در روانشناسی، یکی از زیرشاخه‌های علمی و تأییدشده این رشته به شمار می‌رود که بر افزایش عملکرد بهتر و شکوفایی افراد و توسعه آن در بین همه مردم تمرکز دارد. طبق مطالعات تأییدشده علمی، کاربرد کوچینگ تأثیر بسزایی بر شکوفایی و کشف استعدادهای کودکان و بزرگ‌سالان داشته و آن‌ها را با افزایش استانداردها، در تحقق اهداف و دستیابی به خواسته‌هایشان حمایت و همراهی می‌کند. کوچینگ در راستای اهداف روانشناسی مثبت‌گرا یک روش مربیگری مبتنی بر شواهد برای ارتقا سطح آگاهی، موفقیت و تاب‌آوری افراد است که می‌تواند به آن‌ها در دستیابی به اهداف شخصی و شغلی در جهت خوشبختی و موفقیت آن‌ها کمک‌کننده باشد. کوچینگ حتی موقعیتی را فراهم می‌کند که روانشناسان آموزشی و تربیتی به شیوه‌های تربیتی خود تنوع ببخشند. می‌خواهید بفهمید چگونه ممکن است کوچینگ منجر به شکوفایی و تغییر مسیر زندگی شود با ما تا پایان مقاله همراه باشید.

شباهت روانشناسی کوچینگ با روانشناسی مثبت‌گرا

علم کوچینگ در روانشناسی، طبق کافمن، بونیول و سیلبرمن، ۲۰۰۹، این‌گونه تعریف شده است: «یک رویکرد علمی ریشه‌دار برای کمک به مراجعان در افزایش رفاه، تقویت و به‌کارگیری نقاط قوت، بهبود عملکرد و دستیابی به اهداف ارزشمند است». طبق گفته سیلیگمن، روانشناسی مثبت علم عملکرد بهینه انسان است که بر افزایش رضایت او از زندگی و مطالعه خصوصیات و ویژگی‌هایی چون نقاط قوت، اعتماد، امید، تاب‌آوری و انعطاف‌پذیری و شادمانی او تمرکز دارد. به عبارتی یک رویکرد مبتنی بر نقاط قوت دارد. این رویکرد با روانشناسی کوچینگ در یک راستا قرار دارند. دیدگاه هر دو این است که بیشترین پتانسیل رشد هر فرد در نقاط قوت اوست؛ درواقع کوچینگ می‌تواند به شما کمک کند تا از این منابع درونی که در بهترین حالت خود هستید استفاده کرده و آن‌ها را برای موفقیت بکار بگیرید.

تاریخچه کوتاهی از پیدایش کوچینگ در روانشناسی

طی ۲۱ سال اخیر شاهد پدیدار شدن و رشد کوچینگ به‌عنوان یک رشته تأییدشده و به‌سرعت توسعه‌یافته ازنظر تحقیقاتی و حرفه‌ای بوده‌ایم. کوچینگ با استفاده از مدل‌های متنوع خود که مبتنی بر تئوری‌ها، روش‌ها و تکنیک‌های یادگیری و روانشناسی هستند، به افزایش و بهبود عملکرد افراد و شکوفایی آن‌ها کمک می‌کند. اگرچه قدمت کوچینگ به سال ۱۹۲۰ و ۱۹۵۰ برمی‌گردد؛ اما در عصر حاضر تحقیقات و شیوه‌های به کار گرفته‌شده در این حوزه از روانشناسی، پدیده‌ای نسبتاً جدید به شمار می‌رود.

در سال ۲۰۰۰ بود که دکتر آنتونی گرانت که خیلی‌ها او را پدر روانشناسی کوچینگ مدرن می‌دانند، پیشنهاد داد که دیگر زمان آن رسیده که این رشته را در دانشگاه‌ سیدنی استرالیا به‌عنوان یک واحد درسی ارائه دهند. دو سال بعد، جامعه روانشناسی استرالیایی گروهی را ایجاد کرد تا بتوانند از طریق آن به پیشرفت تئوری، حرفه‌ای و کاربردی کوچینگ در روانشناسی بپردازند.

به‌طور هم‌زمان، چنین رویدادهایی در جامعه روانشناسی بریتانیا در انگلستان نیز در حال انجام بود. با ادامه این روند در کل دنیا، در سال ۲۰۰۵ کوچینگ در روانشناسی به‌صورت رسمی مورد تأیید و بین‌المللی شد. در این میان حدود ۱۳ کشور از سراسر دنیا حضور داشتند که تحقیقات و آثار چاپی ارزشمندی را به ثمر رساندند. امروزه بسیاری از دانشگاه‌های دنیا این رشته را به‌طور تخصصی ارائه می‌کنند. هرساله همایش‌ها و کنفرانس‌های بین‌المللی در سرتاسر دنیا در حوزه روانشناسی کوچینگ برگزار می‌شود. کوچینگ در چند سال اخیر توانسته نمایه و حضور خود را در سطح جهانی به‌طور حیرت‌انگیزی افزایش دهد و قطعاً کسانی می‌توانند از این صنعت روبه‌رشد در آینده بهره گیرند که آن را سریع‌تر و بهتر درک کنند.

کوچینگ چه چیزی را برای روانشناسی به ارمغان آورده است؟

طبق مقاله‌ای که ICF و PricewaterhouseCoopers در سال ۲۰۱۲ منتشر کردند، کوچینگ یک صنعت دو میلیارد دلاری است که از یک قاعده و قانون خاص پیروی نمی‌کند و به عبارتی کنترل آن بسیار دشوار است. هرکسی می‌تواند خود را کوچ بنامد و با این کار ممکن است از مجموعه‌ای از اصول و تکنیک‌های به‌ظاهر بی‌حدومرز استفاده کند. چنین تنوعی در کوچینگ، همان‌طور که به‌طور خلاصه توسط گرانت در سال ۲۰۰۷ ارائه شد، می‌تواند «هم یک نقطه قوت و هم یک مسئولیت» به شمار رود. درواقع، مشاهداتی ازاین‌دست بود که باعث شد سلیگمن در سال ۲۰۱۱ کوچینگ را به‌عنوان «شیوه‌‌ای برای یافتن پشتیبان واقعی» توصیف کرد؛ این نشان‌دهنده این است که کوچ‌ها باید به دنبال توسعه شیوه‌هایی باشند که هم دقیق و هم مملو از شواهد باشند. در اینجا روانشناسی است که می‌تواند این پشتیبان واقعی را در قالب میراث صدساله‌ای از نظریه‌ها و تحقیقات انجام‌شده، در مورد رفتار انسان و فرایندهای تغییر از طریق روابط را فراهم کند.

 

کوچینگ در روانشناسی دیدگاه‌هایی را در مورد سؤالاتی ازجمله موارد زیر ارائه می‌دهد:

  • چه عواملی بر میزان نتایج مثبت در روابط کمک می‌کند؟
  • برای رشد و پیشرفت بهینه افراد چه شرایطی باید ایجاد شود؟
  • چه تأثیری بر میزان انعطاف‌پذیری و تاب‌آوری افراد در رسیدن به اهدافشان دارد؟
  • کوچ‌ها چگونه می‌توانند افراد را در جهت خلق آینده‌‌ای مطلوب، حمایت کنند؟
  • کوچ‌ها چگونه این امکان را دارند که به افراد کمک کنند، شیوه‌های تفکر محدودکننده خود را که ممکن است در عملکرد و یا رفاه آن‌ها تداخل ایجاد کند، شناسایی کرده و بر آن‌ها غلبه کنند؟
  • کوچ‌ها چگونه می‌توانند انگیزه‌ای ذاتی برای تغییر و توسعه در افراد ایجاد کنند؟

در پاسخ به چنین سؤالاتی، روانشناسی مدل‌ها و رویکردهای زیادی را ارائه می‌دهد که می‌تواند رابطه کوچینگ در روانشناسی را زیربنای خود قرار داده و عمق بیشتری به آن ببخشد.

این مدل‌ها و رویکردها عبارت‌اند از:

  • رویکردهای فرد محور
  • رویکردهای شناختی-رفتاری و عاطفی-احساسی
  • راه‌حل متمرکز بر درمان مختصر
  • مصاحبه انگیزشی
  • نظریه خودکارآمدی
  • نظریه خود-تشخیصی

این روش‌ها که بسیاری از آن‌ها از حوزه درمانی نشأت گرفته‌اند، شامل اصول و روش‌های ارزشمندی است که می‌تواند برای حمایت از افزایش عملکرد و شکوفایی بیشتر در مسائل روزمره تطبیق داده شده و اعمال شوند. همچنین، این مسئله توانایی کوچینگ در روانشناسی و میزان کاربردی بودن آن را در مراجعان بیشتر گسترش می‌دهد.

 

روانشناسی کوچینگ محور در عمل

روانشناسی کوچینگ محور می‌تواند افراد و تیم‌ها را در موارد زیر حمایت کند:

  1. دستیابی به اهداف
  2. بهبود عملکرد، رشد و ترقی
  3. توجه بیشتر به پتانسیل‌های موجود در افراد
  4. تقویت انعطاف‌پذیری شناسایی و به‌کارگیری نقاط قوت
  5. تقویت عملکرد با بهره‌وری مثبت
  6. ایجاد سرمایه روان‌شناختی
  7. مقابله مثبت با استرس
  8. یادگیری خوش‌بینی
  9. کشف هدف خود در زندگی
  10. افزایش معنا در کار
  11. تحریک خلاقیت
  12. افزایش تعامل
  13. مدیریت تغییر
  14. کشف یک جهت جدید
  15. غلبه بر افسردگی
  16. پس از فرسودگی شغلی به جلو حرکت کنید
  17. تجربه یک تحول مثبت
  18. یافتن یک شغل حرفه‌ای

نتیجه‌گیری

کوچینگ در روانشناسی به نوعی مشاوره رفتاری و یک رویکرد عمل محور است. با درمان متفاوت است که زمینه‌های وجود دشواری و پریشانی را با هدف کاهش این موارد منفی کشف می‌کند. دانشگاه پنسیلوانیا توضیحات خود را به‌این‌ترتیب خلاصه می‌کند. «دکتر سلیگمن در حال آموزش روانشناسان مثبت‌گرا است، افرادی که با آن‌ها جهان را به مکانی شادتر تبدیل می‌کند، به‌موازات روشی که روانشناسان بالینی دنیا را به مکانی تبدیل کرده‌اند که افراد کمتر ناراضی باشند.»

فراکوچ نیز کوچینگ را در سطح ملی و به‌زودی در سطح بین‌المللی در حوزه‌های مختلف زندگی شخصی و شغلی هر فرد ارائه می‌دهد تا به شما در ایجاد یک تغییر پایدار کمک کند. ما معتقدیم که موارد زیادی برای تغییر وجود دارد. فراکوچ کمک به شما کمک می‌کند تا مراحلی را که باید برای تغییر مسیر زندگی خود طی کنید را به‌وضوح ببینید و نسبت به آینده احساس خوش‌بینی و هیجان داشته باشید. زندگی برای پشیمانی بسیار کوتاه است.

محتوای وبینار جایگاه کوچینگ در روانشناسی

پادکست جایگاه کوچینگ در روانشناسی

پادکست وبینار


شنیدن پادکست در اپلیکیشن اسپاتیفای 

شنیدن پادکست در گوگل پادکست

محصولات پیشنهادیهمه محصولات